14 mei 2026: Uitslag Bondsfotowedstrijd.
Bronzen stickers voor Henni en Rob.
Vandaag waren Rob Hoorn en ik (Jacqueline) in Deventer bij de bespreking van de foto’s van de Bondsfotowedstrijd 2026.
De jury bestond uit Diana Bokje, Peter van Tuyl en Armando Jongejan. Zij bespraken om beurten een serie van 10 foto’s van een van de 132 deelnemende clubs. Zo kregen we een beeld van de inzendingen van 10 clubs.
Een paar opmerkingen van de jury
De kwaliteit van de ingeleverde werken was dit jaar absoluut hoog.
Seriematig presenteren maakt dat de jury in éen oogopslag een beeld kan vormen over de kwaliteit en inhoud van de 10 foto’s. De inzending moet er goed verzorgd uitzien maar hoeft geen eenheid te vormen. Uiteindelijk gaat het toch om elke foto apart. Iedere foto wordt apart beoordeeld.
Bij deze wedstrijd is er een enorme diversiteit aan onderwerpen te zien. Alle genres kunnen worden aangeboden. Van portret tot landschap, straatfotografie, stillevens, architectuur, reisfotografie, abstracte beelden, natuur…noem maar op. De taak van de jury is om de kwaliteit van de foto binnen het aangeboden genre te beoordelen. Bij straatfotografie is bv de achtergrond zeker zo belangrijk als wat er zich op de voorgrond afspeelt. Achtergrond en actie moeten als het ware samenvallen. Dat wordt nogal eens vergeten. Dit jaar waren er opvallend veel foto’s van pelikanen terwijl in voorgaande jaren het ijsvogeltje favoriet was. Dat maakte de concurrentie binnen de pelikanenfoto’s groot. Ook waren er veel ‘schattige’ kinderfoto’s. Alleen ‘schattig’ is echter niet genoeg. De fotografisch sterkste beelden met extra zeggingskracht krijgen dan toch de beste beoordeling. Bij natuurfoto’s is het beter om niet te veel te bewerken. Geen vogeltjes die toevallig in de lucht vliegen wegpoetsen!
Een foto moet zich onderscheiden en uitnodigen tot langer kijken, vragen oproepen. Iedere kijker kan er zijn eigen verhaal in zien en dat kan per persoon verschillen. Er zijn altijd wel een paar ‘Saharafoto’s ‘bij. Maar wat maakt die éne foto nu zo bijzonder? Zit het hem in de leegte, de nietigheid van de mens in de woestijn, de oneindige stilte…? Bij portretfoto’s kun je je afvragen wie je tegenover je hebt. Wie is hij/zij? Is het een karakterportret of een omgevingsportret? Geënsceneerde foto’s prima…té geënsceneerd, te overdreven leidt af van de inhoud. Perfectionisme in de techniek ook goed…maar soms wordt er wel iets te veel aan de schuifjes getrokken.
Ons viel op dat er dit keer erg veel geconstrueerde, samengestelde beelden bij waren. Deze verhalende beelden werden vaak positief gewaardeerd. De winnende foto is ook zo’n samengesteld beeld maar de boodschap is krachtig en ligt er niet te veel bovenop!
Uiteindelijk is het dan toch wel spannend om te horen hoe onze club er dit keer van af is gekomen.
Wij hebben onszelf geëvenaard! In 2025 stonden we op een 14e plaats bij 131 clubinzendingen. En ook dit jaar eindigden we op de 14e plaats bij 132 inzendingen. Hennie en Rob scoorden ieder 23 punten: allebei brons. Gefeliciteerd! Een prachtig resultaat. Diana Bokje heeft onze inzending besproken en daar hebben we een opname van gemaakt. Leuk om binnenkort op de clubavond te bekijken! De uitslag zal ongetwijfeld binnenkort te zien zijn op de site van de Fotobond.
Verslag door Jacqueline Damming
